مىكند ، مىتواند اموال خود را صرف امور ديگر نموده ، و خود را از استطاعت خارج كند . مسألهء 29 - كسى كه استطاعت حج دارد بايد مخارج مقدّماتى ، از قبيل تهيّهء گذرنامه ، ويزا ، هزينهء آزمايشات بهداشتى و مانند آن را بپردازد . و چنانچه قدرت پرداخت اين گونه مخارج را نداشته باشد ، مستطيع نيست . مسألهء 30 - اگر قيمت بليط ماشين ، يا هواپيما ، يا ساير خدمات در سال استطاعت زياد باشد ، يا زيادتر از حدّ معمول باشد ، بايد به حج برود ، و جايز نيست انجام حج را از سالى كه مستطيع شده تأخير بيندازد ، مگر آن كه گرانى به قدرى باشد كه موجب حرج و مشقّت ( زحمت فراوان ) در زندگانى او شود ؛ كه در اين صورت حج واجب نيست . مسألهء 31 - اگر شخص مستطيع پول نقد نداشته باشد ، ولى مستغلّاتى دارد كه به آن نياز ندارد و اگر بفروشد مىتواند با پول حاصل از آن به حج برود ، بايد چنين كند ؛ هر چند به قيمت روز از او نخرند . مسألهء 32 - اگر كسى منزل گرانقيمتى دارد كه زائد بر شأن اوست ، و چنانچه آن را تبديل به منزل مناسب كند قادر بر حج خواهد بود ، بايد اين كار را انجام دهد و به حج برود . مسألهء 33 - اگر كسى زمين يا چيز ديگرى از اموالش را بفروشد كه منزل مسكونى تهيّه كند ، در صورت نياز به منزل مسكونى و قصد تهيّهء آن ، مستطيع نمىشود . مسألهء 34 - كسانى كه داراى وسايل و اجناس فراوانى هستند ، كه مورد نياز آنها نمىباشد ، چنانچه قيمت آن‌ها به اندازهء مخارج سفر حج باشد ، و ساير شرايط را نيز دارا باشند ، واجب است به حج بروند . مسألهء 35 - هرگاه شك كند مالى كه دارد به اندازهء استطاعت هست يا نه ، بايد تحقيق و محاسبه كند ، تا معلوم شود مستطيع هست يا نه .